27
Jun
2014
เธอยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน Categories : เรื่องเล่าจากความคิด
1 <<<<< ให้คะแนน (Give Heart)

 

ณ วันที่สายฝนโปรย ในฤดูฝนที่เคลื่อนมาอย่างเชื่องช้าในปีหนึ่ง เธอกำลังเดินอย่างเชื่องช้า ปล่อยให้สายฝนพร่างพรหมบนตัวเธอที่ปะปน
กับน้ำตาที่ไหลอาบหน้า
ท่ามกลางความเหน็บหนาวที่กัดกินหัวใจ ท่ามกลางความอ้างว้างที่ชีวิตไม่เหลือใคร  ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ต่างเร่งรีบในชั่วโมงฝนตก...
เธอกำลังปลดปล่อยทุกความรู้สึกทิ้งไปกับสายฝนนั้น เธอปล่อยให้น้ำฝนล้างใจที่เปียกของเธอไปด้วย เธอสัญญากับตัวเองว่า วันฝนพรำวันนี้
จะเป็นวันสุดท้ายที่เธอจะเสียน้ำตาให้กับใครบางคน ที่มาทิ้งร่องรอยภาพแห่งอนาคตให้เธอ แล้วก็เดินจากไปอย่างเยือกเย็น
ทว่าความเสียใจ กับการลาจากเป็นเรื่องราวที่ล้วนเกิดขึ้นกับมนุษย์ทุกคน ทว่าน้ำตาที่รินไหลอย่างบ้าคลั่งจะต้องมีวันที่เหือดแห้ง ทว่าความ
คาดหวังที่มนุษย์เป็นผู้สร้างขึ้นล้วนเป็นตัวการทำร้ายใจของผู้สร้าง ทว่าความเจ็บปวดที่ทำร้ายจิตใจจะจางหายไป ทว่าสิ่งที่กล่าวมานั้นจำ
เป็นต้องใช้ "เวลา"
หญิงสาวที่อยู่ท่ามกลางสายฝน ตั้งสติและปล่อยให้ความเจ็บปวดไหลผ่านทั่วร่างกายจนหมดสิ้นแล้วนั้น เธอบอกตัวเองให้ยืนขึ้นอีกครั้ง บอก
ตัวเองว่าความเจ็บปวดนั้นจะทำให้เธอเข้มแข็ง บอกตัวเองให้ยอมรับกับความจริงที่เกิดขึ้น บอกตัวเองให้อาลัยกับความเจ็บปวดเป็นครั้ง
สุดท้าย  เพราะชีวิตยังคงต้องเดินต่อไป เพราะชีวิตยังคงมีอีกหลายๆ คนที่พร้อมจะผ่านเข้ามา และผ่านไป เพราะความรักไม่ใช่ทุกอย่าง
ของชีวิต และเพราะชีวิตเป็นของเธอ ไม่ใช่ของคนที่เธอฝากไว้...

ณ วันที่สายฝนโปรย ในฤดูฝนที่เคลื่อนมาอย่างเชื่องช้าในปีหนึ่ง เธอกำลังเดินอย่างเชื่องช้า ปล่อยให้สายฝนพร่างพรหมบนตัวเธอที่ปะปนกับน้ำตาที่ไหลอาบหน้า

ท่ามกลางความเหน็บหนาวที่กัดกินหัวใจ ท่ามกลางความอ้างว้างที่ชีวิตไม่เหลือใคร  ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ต่างเร่งรีบในชั่วโมงฝนตก...

เธอกำลังปลดปล่อยทุกความรู้สึกทิ้งไปกับสายฝนนั้น เธอปล่อยให้น้ำฝนล้างใจที่เปียกของเธอไปด้วย เธอสัญญากับตัวเองว่า วันฝนพรำวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เธอจะเสียน้ำตาให้กับ 'ใครบางคน' ที่มาทิ้งร่องรอยภาพแห่งอนาคตให้เธอ แล้วก็เดินจากไปอย่างเยือกเย็น

ทว่าความเสียใจ กับการลาจากเป็นเรื่องราวที่ล้วนเกิดขึ้นกับมนุษย์ทุกคน ทว่าน้ำตาที่รินไหลอย่างบ้าคลั่งจะต้องมีวันที่เหือดแห้ง ทว่าความคาดหวังที่มนุษย์เป็นผู้สร้างขึ้นล้วนเป็นตัวการทำร้ายใจของผู้สร้าง ทว่าความเจ็บปวดที่ทำร้ายจิตใจจะจางหายไป ทว่าสิ่งที่กล่าวมานั้นจำเป็นต้องใช้ "เวลา"

หญิงสาวที่อยู่ท่ามกลางสายฝน ตั้งสติและปล่อยให้ความเจ็บปวดไหลผ่านทั่วร่างกายจนหมดสิ้นแล้วนั้น เธอบอกตัวเองให้ยืนขึ้นอีกครั้ง บอกตัวเองว่าความเจ็บปวดนั้นจะทำให้เธอเข้มแข็ง บอกตัวเองให้ยอมรับกับความจริงที่เกิดขึ้น บอกตัวเองให้อาลัยกับความเจ็บปวดเป็นครั้งสุดท้าย  เพราะชีวิตยังคงต้องเดินต่อไป เพราะชีวิตยังคงมีอีกหลายๆ คนที่พร้อมจะผ่านเข้ามา และผ่านไป เพราะความรักไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต และเพราะชีวิตเป็นของเธอ ไม่ใช่ของคนที่เธอฝากไว้...

 

 

 

แด่...วันที่หวนนึกถึงฝนตก

 

Post to Facebook
กรุณารอสักครู่ ระบบกำลังประมวลผลอยู่ค่ะ
หน้าหลักบล็อก