เจ้าของเรือ

 เจ้าของเรือ “พ่อจ๋า พ่อว่าพ่อเป็นเจ้าของเรือ แต่พ่อต้องล้างเรือ เช็ดถูเรือ ต้องชโลมน้ำมันให้มันบ่อยๆ พ่อต้องเก็บรักษาแจวพาย และเครื่องใช้ในเรือทุกๆ อย่าง แล้วพ่อต้องแจวเมื่อพาพวกเราไปนั่งเรือเล่น พร้อมกับเพื่อนบ้านของเราทุกคน พ่อเหนื่อยเกือบตาย ทีพวกนั่งทำไมนั่งสบายไม่ช่วยพ่อแจว ไม่ช่วยพ่อเช็ดล้างเรือบ้างเล่า พ่อจ๋า”หนูน้อย ถามพ่อทำตาแดงๆ“ก็พ่อเป็นเจ้าของเรือนี่ ลูกเอ๋ย”“ใครเป็นเจ้าของอะไร ก็ต้องเหนื่อยเกือบตาย ใครไม่เป็นเจ้าของก็สบาย พ่อเห็นว่ามันจะยุติธรรมหรือ”“ธรรมเนียมมันเป็นอย่างนั้นเอง ใครเป็นเจ้าของก็ต้องทนเหนื่อย ทนหนักใจ”“แล้วพ่อจะขืนเป็นเจ้าของหรือไปทำไม ไม่ให้เขาเสีย แล้วขอนั่งกะเขาเป็นครั้งคราว เหมือนที่เขานั่งหรือเราอย่างสนุกสนาน มิดีกว่าหรือ”“ก็พ่ออยากจะเป็นเจ้าของเรือสักลำหนึ่ง นี่ลูกเอ๋ย”“ขออย่าให้ฉันต้องเป็นเจ้าของเรือร่วมกับพ่อ ฉันจะไม่ยอมเป็นเจ้าของอะไรๆ เลย แม้แต่ตัวของฉันเอง”“แล้วลูกจะอยู่ได้อย่างไร”“อยู่อย่างไม่ต้องทนเหนื่อยเหมือนพ่อ และตรงกันข้ามจากพ่อทุกประการ”ดังนั้น หนูน้อย จึงกลายเป็นเณรน้อย เพราะเขาไม่อยากเป็นเจ้าของสิ่งใด แต่อยากเป็นอยู่ชนิดที่เขาเห็นว่า ตรงกันข้ามจากพ่อทุกประการเสียงเค้าว่ากันพรรณนั้น จ๊ะปล.สัญญาณความคิดถึง และห่วงใยจากป่าลึก ยังชัดเจนคงเดิม แต่สัญญาณตอบรับไม่มีเลย เศร้า จริงๆ แค่ดิต บ้าได้ถ้วยhttp://slimfastter.com/