ความสัมพันธ์ที่ยั่งยืน

เวลาของชีวิตแต่ละคน เดินทางมา7 เดือนแล้วสำหรับปี2555 หลายครั้งเราใช้ชีวิตแบบลืมเวลา เพราะแต่ละวันมีเรื่องราวมากมายให้ทำ ให้แก้ไข ให้เดินต่อ หลายคนใช้ชีวิตกับการเรียน. ทำมาหากิน และไร้สาระ. เวลาไม่เคยคอยใคร. ไม่ว่าจะวันนี้หรือเมื่อใด

หลายครั้ง หลายหนเราลืมคิดถึงคนที่รออยู่ด้านหลัง หลายครั้งที่เราคิดว่า ปัจจุบันคือสิ่งสำคัญที่สุด. และต้องทำปัจจุบันให้ดีที่สุด. แต่หลายครั้งเช่นกันที่เราลืมนึกถึงคนที่อยู่ในปัจจุบันเพียงแต่ เขาเหล่านั้นไม่ใช่บุคคลที่ให้คุณให้โทษเรา ณ ขณะนั้น. เราลืมความสัมพันธ์ที่ดีแต่เก่าก่อน เราลืมภาพดีๆ กับรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ เราลืมว่า เขาเหล่านั้นเคยมีควสัมพันธ์ที่ดี และให้ความเป็นมิตรแท้แก่เรามาก่อน แม้วันนี้เขาเหล่านั้น จะเป็นเพียงตัวประกอบฉากหนึ่งของชีวิตปัจจุบัน หรือไม่มีความสัมพันธ์ในสายงาน สายส่วนตัวใดๆ. แต่ เขาเหล่านั้น มิใช่หรือที่เป็นส่วนประกอบให้เราเก่งกล้าสามารถมาถึงทุกวันนี้. เขาเหล่านั้นไม่ใ่หรือ ที่ให้โอกาสเราได้เดินมาถึงวันนี้ และวันหน้า

เขาเหล่านั้น อาจหมายถึง. พ่อแม่ พี่น้อง. เพื่อน พี่ ครูบาอาจารย์ของเรา.

อยากบอกว่า. บรรยากาศของชีวิตแต่ละวัน สั้นมาก ทุกสิ่งเดินเข้ามาะจากไป แต่สิ่งที่เหลืออยู่คือ รอยยิ้มที่ดี ความจริงใจที่เคยให้ ไม่มีสิ่งแลกเปลี่ยนใดๆ นอกจากคำว่า ความสัมพันธ์ที่ดี
เรื่องราวของความสัมพันธ์แต่ละช่วงชีวิต มีเรื่องราวดีๆให้จดจำ หรือบางเรื่องราวอาจไม่น่าจดจำ แต่คุณค่าของแต่ละเรื่อง คือ ความทรงจำโดยเฉพาะกับความสัมพันธ์ที่ไม่ต้องการสิ่งใดแลกเปลี่ยน

บางคนพอใจกับความสัมพันธ์ แบบแลกเปลี่ยน แบบเจ้านายกับลูกน้อง หรือเพื่อนร่วมงาน แต่บางคนไม่ได้มองเพียงเท่านั้น พวกเขาจึงแจกจ่ายความสัมพันธ์ได้ดีและเก็บความสัมพันธ์นั้นๆไว้ยาวนาน

ความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน อาจไม่จำเป็นต้องมองที่ผลประโยชน์เท่านั้น

ทำไมความสัมพันธ์ที่ดี ต้องเริ่มจากผลประโยชน์เท่านั้น และเมื่อผลประโยชน์หมด ทุกอย่างของความสัมพันธ์ต้องหมดด้วยหรือ.
คำสั้นๆง่ายๆของการตอบมนุษย์ด้วยกันเมื่อไม่อย่กพบ คือ ยุ่ง ใช่หรือ. หลายๆยุ่ง หลายๆเรื่องที่ไม่ให้ความสำคัญกับผู้อื่นมากขึ้น บางครั้ง ความสัมพันธ์ของชีวิต กับใครหลายคนก็อาจจบได้. หลายคนคงเคยพบเห็ๆนเรื่องราวความสัมพันธ์เหล่านี้บ้าง หากแต่ใครจะนำมาสนใจหรือไม่. หลายคนอาจตอบว่า ช่างเถอะ เพราะไม่มีประโยชน์ หลายคนอาจเคยทำกับใครไปบ้างแล้ว. หากกลับมานึกถึงวันหนึ่งเมื่อชีวิตของเีาไม่มีใคร. เราจะนึกถึงใครมากที่สุด ความยุ่ง คนยุ่ง หรือคนที่เคยดีกับเรา จริงใจ โดยไม่หวังผลตอบแทน

อยากให้สังคมไทย มีความสัมพันธ์แบบสังคมเอื้ออาทร สังคมที่ไม่ต้องพูดเพียงคำว่า. Business แต่ให้เป็นการเริ่มที่เอื้ออาทร มาสู่สิ่งที่ดีๆต่อกันมากขึ้น
สังคมแห่งความสัมพันธ์ฉันมิตร. แม้ทุกชีวิตต้องมีสภาพการทำงาน การใช้ชีวิตไม่ต่างจากนกที่ออกจากรังในตอนเช้าเพื่อหาอาหารก็ตาม

อย่างน้อย ชีวิตที่มีความสัมพันธ์ ต่อกัน จะยังความสุขมาให้หลายๆคนที่ต้องใช้ชีวิตต่อไปบนโลกนี้ โลกที่เสมือนเวทีละคร